Schoenen voor de zoon van Farah Suleiman Salman Al-Najjar
In mei 2025 krijg ik een uitnodiging om deel te nemen aan de tentoonstelling Walk a Mile in my Shoes in Antwerpen. Ik ben in Wenen op dat moment waar ik een kindervoorstelling maak voor de Wiener Festwochen. Ik ben uit het veld geslagen door de verwoestende beelden uit Palestina. In mijn hotelkamer stel ik me voor hoe ze daar de nacht doorbrengen. De voorstelling die ik maak heet All Before Death is Life. In het licht van Israels’ genadeloze apartheidspolitiek klinkt dat als een giftige titel voor een kindervoorstelling.
In de tentoonstelling Walk a Mile in my Shoes toon ik de mobiel van de dansende voetbalschoenen vergezeld van een verhaal. Ik schreef het verhaal in de drie avonden voorafgaand aan de première van mijn voorstelling in Wenen. De titel van het verhaal is Schoenen voor de Zoon van Farah Suleiman Salman Al-Najjar. De naam van de vrouw in de titel van het verhaal lees ik op de website Know their Names waar alle slachtoffers van de genocide in Palestina en hun familieleden opgelijst worden. Ik draag dit verhaal op aan Hind Rajab die, mocht ze nog leven, misschien ook het leven zou geven aan een zoon die houdt van voetballen.
De eerste avond schreef ik dit:
Tijdens een persconferentie van George Bush in Bagdad
op 14 december 2008
gooide de Iraakse journalist Muntadar al Zaidi zijn schoenen
naar de president van de VS met de woorden:
This is a farewell kiss from the Iraqi people, dog!
Het bedrijf dat de schoenen maakte die Muntadar al Zaidi droeg
(Ducati model 271)
kreeg in de week na het incident 300 000 bestellingen binnen.
Tijdens een persconferentie in Jeruzalem
op 30 april 2025
deelt Benjamin Netanyanu mee
dat hij Gaza volledig wil bezetten
en haar bewoners naar het zuiden dwingen
vanwaaruit zij hun land dienen te verlaten.
Die nacht droomt Farah Suleiman Salman Al-Najjar
ervan om journaliste te worden
en bij de eerstvolgende gelegenheid
de voetbalschoenen van haar broer Moin Suleiman
die zes werd de dag dat hij omkwam bij het bombardement van hun huis
in het gezicht van de premier van Israël te gooien met de woorden:
This is a last goal shot from my brother, nazi pig!
Het is een droom die haar de rest van haar leven zal achtervolgen.
De tweede avond herschreef ik de laatste alinea van het verhaal:
die nacht besloot Farah Suleiman Salman Al-Najjar
elke maand wat geld opzij te houden
om bij de eerstvolgende gelegenheid
dezelfde voetbalschoenen te kopen
als welke haar broer Moin Suleiman van hun moeder kreeg
op de dag van zijn zesde verjaardag
de dag dat hij omkwam bij het bombardement van hun huis.
Diezelfde schoenen zal zij schenken aan haar eerste zoon.
De derde avond herschrijf ik de laatste zin van de laatste alinea:
Diezelfde schoenen zal zij schenken aan haar eerste zoon
en hem opdragen in ruil daarvoor
haar broer Moin Suleiman Salman Al-Najjar
te wreken.
_
Schoenen voor de zoon van Farah Suleiman Salman Al-Najjar (2025 mixed media) was te zien van 29 mei t/m 1 juni 2025 in De Studio tijdens Antwerp Art Weekend
meer hier
__
Shoes for the son of Farah Suleiman Salman Al-Najjar
In May 2025, I receive an invitation to take part in the exhibition Walk a Mile in my Shoes in Antwerp. I am in Vienna at the time, where I am creating a children’s theater show for the Wiener Festwochen. I am deeply shaken by the devastating images coming out of Palestine. In my hotel room, I imagine how they are spending the night there. The show I am creating is called All Before Death is Life. In the light of Israel’s merciless apartheid policy, that sounds like a toxic title for a children’s show.
In the exhibition Walk a Mile in my Shoes, I display the mobile of the dancing football boots accompanied by a story. I wrote the story over the three evenings leading up to the premiere of my show in Vienna. The title of the story is Shoes for the Son of Farah Suleiman Salman Al-Najjar. I read the name of the woman in the story’s title on the website Know their Names, where all victims of the genocide in Palestine and their family members are listed. I dedicate this story to Hind Rajab who, were she still alive, might also have given birth to a son who loves playing football.
On the first evening, I wrote this:
During a press conference by George Bush in Baghdad
on 14 December 2008,
Iraqi journalist Muntadar al Zaidi threw his shoes
at the President of the United States, saying:
this is a farewell kiss from the Iraqi people, dog!
The company that made the shoes worn by Muntadar al Zaidi
(Ducati model 271)
received 300,000 orders in the week following the incident.
During a press conference in Jerusalem
on 30 April 2025
Benjamin Netanyahu announced
that he wanted to occupy Gaza completely
and force its inhabitants to the south
from where they would have to leave their country.
That night, Farah Suleiman Salman Al-Najjar dreams
of becoming a journalist
and, at the next opportunity,
of throwing her brother Moin Suleiman’s soccer shoes
who turned six on the day he was killed in the bombing of their house
in the face of the Prime Minister of Israel, saying
This is a last goal shot from my brother, Nazi pig!
Tt is a dream that will haunt her for the rest of her life.
The second evening, I rewrite the last paragraph of the story:
That night, Farah Suleiman Salman Al-Najjar decided
to set aside some money every month
to buy the same soccer shoes
that her brother Moin Suleiman received from their mother
on his sixth birthday
the day he was killed in the bombing of their house.
She will gift these shoes to her firstborn son.
On the third evening, I rewrite the last sentence of the last paragraph:
She will gift these shoes to her firstborn son and
urge him to
– in exchange –
avenge her brother Moin Suleiman Salman Al-Najjar.
_
Shoes for the son of Farah Suleiman Salman Al-Najjar (2025 mixed media) was on display from 29 May to 1 June 2025 in De Studio during Antwerp Art Weekend.
More here